Z Arnoldem Czechem, prezesem fundacji Rozwoju ÅšlÄ…ska oraz Wspierania Inicjatyw Lokalnych, rozmawia Krzysztof Åšwierc

 

– Jaki pana zdaniem był 2009 rok dla Fundacji Rozwoju Śląska, co udało się zrobić, poprawić, zmienić?

– Z naszej perspektywy miniony rok był pomyślny. Udało nam się m.in. zorganizować nowy dział – Regionalną Instytucję Finansującą dla Innowacyjnej Gospodarki. To nasz duży sukces, z którego jestem bardzo zadowolony, bo nabory były ponadprzeciętne.

 

– A jak wyglądała typowa dla Fundacji działalność na polu pożyczkowym?

 

– Pod tym względem też mamy powody do satysfakcji. Odnotowaliśmy bowiem pewne wzrosty wolumenu i ilości udzielonych pożyczek.

 

 

– Czego zatem nie udało się zrobić w minionym roku?

– Standardem niestety – z akcentem na to słowo – były projekty skierowane do stowarzyszeń mniejszości niemieckiej, gdzie nowych projektów praktycznie nie dało się zauważyć i gdzie przez wiele lat niestety powiela się stare pomysły.

 

– Dlaczego tak się dzieje?

– Tego nie chciałbym komentować i uważam, że to pytanie nie należy kierować do mnie.

 

– Jakie zatem są plany Fundacji na rok bieżący?

– Pod koniec 2009 roku złożyliśmy wniosek na dofinansowanie funduszu pożyczkowego. Udało się, bo uzyskaliśmy dotacje z OCRG w kwocie 23 mln zł z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego, a kwotę tę w całości zamierzamy wydać w bieżącym roku. Oznacza to mniej więcej podwojenie udzielanych przez nas kredytów, co – zważywszy na to, że jesteśmy w recesji, a może przed nią lub tuż po niej – będzie zadaniem bardzo trudnym.

 

– Kto na tym skorzysta przede wszystkim?

– Głównie mikro, mali i średni przedsiębiorcy działający na terenie województwa opolskiego.

 

– A co będzie priorytetem działalności Fundacji w 2010?

– Mamy bardzo ambitny plan, jeśli chodzi o pożyczki i o regionalną instytucję finansująca. Jesteśmy również w ciągłym kontakcie z panami Norbertem Raschem i Bernardem Gaidą, by pomóc towarzystwom MN, chociażby w realizacji nowych pomysłów. Nie twierdzę w tym miejscu, że towarzystwa nie mają żadnych pomysłów, ale nie wiedzą, jak do danego projektu podejść. Na przykład Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej przez 10 lat swojej działalności wydał grube miliony na szkolenie wszelkiego rodzaju specjalistów od przeróżnych projektów, a jaki jest efekt? Zerowy!

 

– Rozumiem, że pieniądze te zostały zmarnowane.

– Niestety. Poza tym organizuje się drogie szkolenia, by z ludzi od razu zrobić superspecjalistów, a nie o to przecież tu chodzi. Ludziom należy przede wszystkim przekazać podstawowe wiadomości, które pozwoliłyby im zacząć coś robić i – co równie istotne – należy robić to razem z nimi. To jest na pewno ta działalność, z którą chcemy iść w kierunku towarzystw MN. Poza tym, jeżeli chodzi o samą Fundację – rozpoczęliśmy pracować nad zmianami w statucie.

 

– Zmiany w statucie? Skąd ten pomysł?

– Do działalności, którą teraz prowadzimy, obecny statut i rozwiązania odnośnie do organizacji nie do końca pasują. Nie ma się co oszukiwać – gros naszej działalności to działalność gospodarcza, a Fundacja funkcjonuje z 6-osobową społeczną radą, 6-osobowym zarządem, w tym 5 osób pracujących społecznie. To nie przystoi i nie pasuje do działalności gospodarczej i dlatego pracujemy nad zmianami w statucie.

 

– Nie tak dawno pod adresem Fundacji padły zarzuty, że powinna upodobnić się do Górnośląskiej Agencji Rozwoju Regionalnego, żeby być bardziej efektywną. Czy słusznie?

– Autora tego twierdzenia najpierw odsyłam do genezy i celów obu organizacji oraz ich kapitału, bo w tym wypadku należy mierzyć siły na zamiary. Cel musi być bowiem szczegółowy, mierzalny, akceptowalny i realistyczny. Będąc w województwie opolskim, nie mogę się mierzyć z Górnośląską Agencją Rozwoju Regionalnego, gdzie udziałowcem jest samorząd województwa śląskiego. To tak samo, jakbym spytał marszałka Józefa Sebestę, dlaczego jesteśmy słabsi od województwa śląskiego, dlaczego mamy mniejszą produkcję itd. Takie pytania byłyby totalną bzdurą z mojej strony, bo o tak logiczne i oczywiste rzeczy pytać nie można. Mogę natomiast powiedzieć, że jesteśmy najstarszym funduszem pożyczkowym w Polsce, trzecim jeśli chodzi o wielkość funduszu pożyczkowego w kraju! To są potężne argumenty, którymi Fundacja sama się broni, a jeżeli ktoś naszej organizacji nie zna, to potem wygaduje takie rzeczy.