Wochenblatt – Gazeta Niemców w Rzeczypospolitej Polskiej

Wochenblatt – Gazeta Niemców w Rzeczypospolitej Polskiej

Wednesday, January 26, 2022

Wallfahrt der Minderheiten in Oppeln / Pielgrzymka mniejszości w Opolu 2020 (+Bilder)

Bischof Andrzej Czaja
Foto: R.Urban

 

Die diesjährige Wallfahrt der Minderheiten fand nicht wie gewohnt auf dem St. Annaberg statt, sondern in der Oppelner Kathedrale. Hier können Sie die Predigt des Oppelner Bischofs Andrzej Czaja nachlesen.

 

Tegoroczna pielgrzymka mniejszości odbyła się nie na Górze Św. Anny, ale w katedrze opolskiej. Poniżej prezentujemy kazanie bpa Andrzeja Czai.

 

 

Nabożni uczestnicy tej świętej liturgii sprawowanej ku czci Trójjedynego Boga, liturgii sprawowanej tu dziś w katedrze opolskiej (w związku z pandemią) jako dziękczynienie Bogu za ćwierć wieku pielgrzymowania Mniejszości Narodowych i Etnicznych na Górę św. Anny i jako dziękczynienie za możliwość ich rozwoju i duchowego wzrostu w rzeczywistości Kościoła w Polsce.

 

Sehr geehrte, andächtige Teilnehmerinnen und Teilnehmer der Liturgie, die wir zu Ehren des Drei-einigen Gottes in der Kathedrale in Oppeln feiern (der Pandemie wegen). Wir danken Gott für ein viertel Jahrhundert der Wallfahrten Nationaler und Ethnischer Minderheiten auf den St. Annaberg; wir danken für die Möglichkeit ihrer geistigen Entfaltung in der Realität der Kirche in Polen.

 

25 lat temu pierwszą pielgrzymkę Mniejszości Narodowych i Etnicznych na Górze św. Anny zorganizował ks. Prałat Wolfgang Globisch, z polecenia Arcybiskupa Alfonsa Nossola. Staraniom organizacyjnym ks. Globischa zawdzięczamy to, że na naszą „Górę ufnej modlitwy”, do sanktuarium św. Anny powróciły pielgrzymki przeżywane na bazie języka niemieckiego, które oprócz przedstawicieli Mniejszości Niemieckiej w Polsce gromadzą także lud Romów, Czechów, Słowaków, Austriaków, pielgrzymów z Niemiec, ostatnio także mieszkańców Ukrainy, a nawet potomków śląskich emigrantów z Teksasu w Stanach Zjednoczonych. Dziękujemy za to Bogu i wszystkim, którzy to Boże dzieło przez te 25 lat realizują!

 

Vor 25 (fünfundzwanzig) Jahren hat die erste Wallfahrt der Minderheiten am St. Annaberg – Herr Prälat Wolfgang Globisch organisiert – auf Anweisung von Erzbischof Alfons Nossol. Seinen Bemühungen verdanken wir, dass auf unseren Berg „des vertrauensvollen Gebets“ die Wallfahrten zur Heiligen Anna in deutscher Sprache zurückgekehrt sind. Diese Glaubens-Begegnungen versammeln nicht nur die Vertreter der Deutschen Minderheit, sondern auch das Volk Roma, die Tschechien, Slowaken, Österreicher, Pilger aus Deutschland, letztens auch die Einwohner der Ukraine wie die Nachkommen der schlesischen Emigranten aus Texas in den USA. Wir danken Gott und allen, die dieses Gotteswerk 25 Jahre lang betreuen!

 

Pierwsza Pielgrzymka miała miejsce 2 czerwca 1996 r. Odbyła się pod hasłem: „Wierność Chrystusowi i dziedzictwu Ojców”. Głównym celebransem był wtedy ks. Infułat Paweł Pyrchała, a kazanie wygłosił ks. Piotr Tarlinski. Podobnie jak dziś, pielgrzymka zbiegła się z Uroczystością Trójcy Przenajświętszej. Czy to przypadek, czy jakiś bez większego znaczenia zbieg okoliczności? Nasz arcybiskup mówi od lat, że w tym co jawi się jako przypadek trzeba widzieć logikę Boskiej Opatrzności. W tym wypadku można wręcz mówić o Bożym palcu, wskazującym istotną treść, przesłanie.

 

Die erste Wallfahrt fand am 2. Juli 1996 statt. Ihr Motto war: „Treu zu Christus und dem Erbe der Väter“. Hauptzelebrant war damals der Apostolische Protonotar Paul Pyrchalla und die Predigt hielt Pfarrer Peter Tarlinski. Ähnlich wie heute – fiel die Wallfahrt mit dem Hochfest der Heiligsten Dreifaltigkeit zusammen. Ist das ein Zufall – oder eine Verkettung von unbedeutenden Umständen? Seit Jahren spricht unser Erzbischof davon, dass in dem was den Anschein eines Zufalls hat – wir die Logik der Göttlichen Vorsehung sehen sollten. In diesem Fall könnten wir von dem Fingerzeig Gottes sprechen, der den wesentlichen Inhalt, die Botschaft aufzeigt.

 

Bardzo wymowna jest bowiem dzisiejsza liturgia. Przypomina nam, że u podstaw naszej chrześcijańskiej tożsamości jest wiara w jedynego Boga w trzech Osobach. Dlatego słyszymy co roku w prefacji te ważne słowa: „wyznając prawdziwe i wiekuiste Bóstwo, wielbimy odrębność Osób Bożych, jedność w istocie i równość w majestacie”. Uznajemy zatem w Bogu jedność natury i komunię osób, a mając taki wzorzec Boskiego życia, Kościół od samego początku urzeczywistnia katolicką jedność, czyli jedność w pojednanej wielości i różnorodności. Taki model jedności Kościół też preferuje i zaleca w kształtowaniu życia rodzinnego i we wszelkich obszarach rozwoju życia społecznego. Dlatego upomina się o kształtowanie solidnej tożsamości własnej, otwartej jednak na inność, odmienność, zróżnicowanie, gotowej do budowania jedności w formie pojednanej różnorodności. Zadanie nie jest łatwe. Stąd i motto tegorocznej pielgrzymki – zaczerpnięte z drugiego czytania – które wyraża zasadnicze przesłanie i życzenie na ten Srebrny Jubileusz pielgrzymowania Mniejszości na Górę św. Anny: „Bóg miłości i pokoju niech będzie z wami!” (2 Kor 13,11).

 

Sehr Ausdrucksvoll ist die heutige Liturgie. Sie erinnert uns daran, dass der Grund unserer christlichen Identität der Glaube an den einen Gott in drei Personen ist. Daher hören wir in der Präfation die wichtigen Worte: „So beten wir an im Lobpreis des wahren und ewigen Gottes die Sonderheit in den Personen, die Einheit im Wesen und die gleiche Fülle in der Herrlichkeit“. Wir kennen in Gott die Einheit der Natur und die Kommunion der Personen an. Wenn die Kirche ein solches Vorbild des Göttlichen Lebens hat, verwirklicht sie – seit Beginn an – die katholische Einheit, das heißt: Die Einheit in der versöhnten Vielfalt. Diese Aufgabe ist nicht leicht. Daher auch das Motto der diesjährigen Wallfahrt – welches der Zweiten Lesung entnommen wurde – das die wesentliche Botschaft und die Wünsche zum Silbernen Jubiläum der Wallfahrten zum St. Annaberg enthält: „Gott der Liebe und des Friedens sei mit euch!“ (1 Kor 13,11).

 

Właśnie na Górze św. Anny 21 czerwca 1983 roku św. Jan Paweł II wyraźnie podkreślił, że nasza Ziemia Śląska wciąż potrzebuje wielorakiego pojednania, z Bogiem i między nami. Dziś w sytuacji wielu podziałów, widzimy jeszcze lepiej jak to zadanie jest ciągle aktualne w całej naszej Ojczyźnie i w ogóle w Europie i świecie. Nasz święty Rodak dał nam też wyraźnie do zrozumienia, że warunkiem pojednania, budowania jedności i pokoju jest poszanowanie i ochrona mniejszości narodowych i etnicznych. Wprost mówił o tym w 1989 roku, do wszystkich ludzi dobrej woli, w noworocznym orędziu pt.: Poszanowanie mniejszości warunkiem pokoju. Zapisał bardzo ważne słowa, że Mniejszości Narodowe i Etniczne mają prawo do istnienia oraz do zachowania i rozwijania własnej kultury (pkt. 5 i 7). Dotyczy to w sposób szczególny prawa do własnego szkolnictwa, do mediów, do obchodzenia świąt i upamiętnień, do kultywowania własnych tradycji i zwyczajów, prowadzenia centrów badań naukowych i działań kulturowych. Mniejszościom należy zagwarantować prawa takie, jakie ma większość – nie poszerzone, ale też nie umniejszone.

 

 St. Annaberg, am 21 (einundzwanzigsten) Juni 1983 betonte der Heilige Johannes Paul II (der zweite) , dass unsere Schlesische Erde eine vielfältige Versöhnung ständig nötig hat: Mit Gott und unter uns. Heute, angesichts der vielen Spaltungen sehen wir noch deutlicher, wie wichtig diese Aufgabe in unserem ganzen Vaterland und generell in Europa und der Welt ist. Unser heiliger Landsmann hat uns deutlich zu verstehen gegeben, dass die Grundlage für eine Versöhnung, für den Aufbau der Einheit und des Friedens die Achtung der Nationalen und Ethnischen Minderheiten ist. Direkt hat der das in seiner Neujahrs-Botschaft von 1989, die er an die Menschen guten Willens richtete, zum Ausdruck gebracht: „Um Frieden zu schaffen – Minderheiten achten“. Dort befinden sich seine sehr wichtigen Worte darüber, dass die Minderheiten das Recht auf Existenz und auf das Bewahren und die Entfaltung der eigenen Kultur haben (pkt. 5 und 7). Dies bezieht sich besonders auf die eigene Bildung, eigene Medien, eigene Feste und Erinnerung-Tage, eigene Traditionen und Bräuche, eigene wissenschaftliche und kulturelle Zentren. Den Nationalen und Ethnischen Minderheiten sollten solche Rechte garantiert werden, wie sie auch die Mehrheit hat; nicht mehr aber auch nicht weniger.

 

Obecnie z wielu praw Mniejszości Narodowe i Etniczne już korzystają. Imponująca jest praca członków Mniejszości Niemieckiej w samorządach lokalnych, która służy dobru wszystkich mieszkańców naszej ziemi. Godne uznania są osiągnięcia kulturowe, które przybliża nam zwłaszcza Festiwal Kultury Niemieckiej odbywający się co 3 lata we Wrocławiu. Sięgając po „Wochenblatt” – tygodnik wydawany przez Mniejszość Niemiecką w Polsce – można na bieżąco śledzić owoce pracy i zaangażowania społeczności niemieckiej we własną kulturę, jak i w pojednanie polsko-niemieckie. To samo dotyczy ludu Roma – który w minionych dziesięcioleciach wyraźnie rozbudował swoją aktywność kulturową i edukacyjną. To cieszy i te aktywności trzeba rozwijać, bez obaw. Nie ma w nich bowiem żadnego zagrożenia dla większości; są ubogaceniem naszego wspólnego życia i rozwoju. Mniejszości nie są dla większości zagrożeniem – lecz ubogaceniem. Dlatego „Bóg miłości i pokoju niech będzie ze wszystkimi!”

 

Bisher ist es den Minderheiten gelungen fruchtbar viele Rechte zu nutzen. Imponierend ist die Arbeit von Vertretern der Deutschen Minderheit in den Strukturen der Selbstverwaltung, die allen Einwohnern unserer Region fürsorglich dient. Bewundernswert sind die kulturellen Errungenschaften, die besonders sichtbar sind bei dem Deutschen Kulturfestival in Breslau – alle drei Jahre. Es genügt in das „Wochenblatt“ – die Zeitschrift der Deutschen in Polen – zu schauen, um auf dem Laufenden zu sein und das Engagement der Deutschen für ihre Kultur und die deutsch-polnischen Versöhnung zu sehen. Diese positive Entwicklung ist auch beidem Volk Roma zu verzeichnen, das in den vergangenen Jahrzehnten deutlich seine Aktivitäten im Bereich der Bildung und Kultur gesteigert hat. Das freut und diese Tätigkeiten sollte man ohne Befürchtungen entfalten. In ihnen gibt es keine Bedrohung für die Mehrheit; sie sind eine Bereicherung unseres gemeinsamen Lebens. Die Minderheiten sind keine Gefahr für die Mehrheit – sondern ihre Bereicherung. Daher: „Gott der Liebe und des Friedens sei mit euch Allen!“

 

Oczywiście, mając na względzie piękno komunii i jedności w Bogu, nie możemy się godzić na jakąkolwiek formę dyskryminacji, nienawiści, pogardy, deptania godności i praw człowieka. Nie może być przyzwolenia na poniżanie i marginalizowanie grup społecznych na tle rasowym, etnicznym, narodowym, religijnym lub kulturowym. Wszyscy musimy się wystrzegać nacjonalizmu czy rasizmu w życiu prywatnym i publicznym. Tym bardziej my chrześcijanie!

 

Selbstverständlich, wenn wir die Pracht der Kommunion und Einheit in Gott betrachten, können wir den unterschiedlichen Formen der Diskriminierung, des Hasses, der Verachtung und Missachtung der menschlichen Würde und Rechte NICHT zustimmen. Es kann keine Billigung für Erniedrigung und Marginalisierung von gesellschaftlichen Gruppen aus ethnischen, nationalen, religiösen bzw. kulturellen Gründen geben. Alle müssen wir uns vor Nationalismus und Rassismus schützen sowohl im privaten als auch im gesellschaftlichen Leben.

 

Bardzo ważną postawą duszpasterską jest rozwaga i szacunek. To dzięki niej są w naszej diecezji regularnie sprawowane w wielu parafiach Msze św. w języku niemieckim – dobrze ukształtowane liturgicznie, przy nie małym udziale wiernych. Zwracam się więc z prośbą do Księży Proboszczów oraz wspólnot parafialnych o kontynuowanie tej opieki pastoralnej nad mniejszościami i przywrócenie jej tam, gdzie została być może zbyt pochopnie zaniechana. Mniejszości zaś zachęcam do ożywienia wewnętrznej dynamiki wiary, do tego, aby swoją tożsamość kulturową łączyły z zaufaniem Trójjedynemu Bogu. Opierajcie swoją przyszłość na Eucharystii i Ewangelii, na tradycji wiary ojców i współpracy z większością, na chrześcijańskiej i kulturowej tożsamości własnej – otwartej na Boga i drugiego człowieka. A „Bóg miłości i pokoju niech będzie z wami wszystkimi!” Amen.

 

Zu den sehr wichtigen Haltungen in der Seelsorge gehören Besonnenheit und Hochachtung. Dank ihnen werden in vielen Pfarreien unserer Diözese regulär die Heiligen Messen in deutscher Sprache gefeiert – die liturgisch gut vorbereitet sind mit beachtlicher Teilnahme der Gläubigen. Daher wende ich mich an die Pfarrer und die Pfarrgemeinden mit der Bitte, die pastorale Betreuung der Minderheiten fortzusetzen und diese dort einzuführen wo sie möglicherweise voreilig eingestellt wurde. Die Minderheiten ermutige ich zum Beleben der inneren Glaubensdynamik, damit die eigene kulturelle Identität mit dem Vertrauen auf den Die-Einigen Gott verbunden wird. Stützt eure Zukunft auf die Eucharistie und das Evangelium , auf die Tradition des Glaubens euer Vorfahren, auf die Zusammenarbeit mit der Mehrheit, auf die eigene christliche und kulturelle Identität – die offen ist auf Gott und den anderen Menschen. Und: „Gott der Liebe und des Friedens sei mit euch Allen!“ Amen.

 

Show More