Wochenblatt – Gazeta Niemców w Rzeczypospolitej Polskiej
Wochenblatt – Gazeta Niemców w Rzeczypospolitej Polskiej
Pączek podany na starym talerzu staje się punktem wyjścia do podróży przez historię porcelany Dolnego Śląska. Od Parowej i jej manufaktur, przez ludzi z nimi związanych, aż po refleksję nad tym, jak śląska porcelana do dziś łączy codzienność, pamięć i smak.Read More …
Nasza zimowa podróż koleją wprawdzie powoli dobiega końca, jednak wcześniej zatrzymamy się na przystanku prywatnej linii na trasie Gogolin – Neustadt (obecnie: Prudnik). Na stacji Moschen (Moszna) z pociągu wysiadali goście rodu von Tiele-Winckler, ale również cesarz Wilhelm II. Według źródeł prasowych późną jesienią 1901, 1904, 1910, 1911 oraz 1912 roku uczestniczył on w zorganizowanych na jego cześć polowaniach.
Bywają takie miejsca, do których wracamy nie dlatego, by je ponownie odwiedzić, ale aby znowu poczuć ich atmosferę i zanurzyć się w wydarzeniach, kiedy to – za sprawą nowych połączeń kolejowych – Śląsk rozwijał się z ogromną dynamiką, a czas prosperity lokalnej gastronomii nadchodził niczym huragan.
Podróżowanie pociągiem i gastronomia były i są ze sobą nierozerwalnie związane.
W momencie utworzenia prywatnej Kolei Górnośląskiej (Oberschlesische Eisenbahn, OSE), której celem było połączenie Wrocławia z Górnym Śląskiem, oczywiste było, że podróże dalekobieżne wymagają odpowiedniej infrastruktury. W połowie XIX wieku śląskie połączenia kolejowe mnożyły się niczym grzyby po deszczu. Powstawały kolejne dworce, a wraz z nimi poczekalnie oraz mniejsze lub większe lokale gastronomiczne.
Wybrałam się więc na małą wycieczkę do Świdnicy. Jej celem był wprawdzie targ staroci, ale dzień stał się nieoczekiwanie dość męczący. Wróciłam więc nieśpiesznie na dworzec i zamarzyłam o dobrej kawie. Pomysłu, gdzie się jej napiję, w zasadzie nie miałam. Rozglądając się po detalach architektonicznych dworca, zauważyłam lokal o nazwie „Paśnik”. Weszłam, rozejrzałam się, zrobiłam – za zgodą personelu – parę zdjęć i cofnęłam się w czasie.
Tradycja świniobicia jest bardzo stara i — jeśli przyjrzeć się zwyczajom obecnym — to jednak zdaje się nieśmiało powracać. Kilka dni temu, będąc na jarmarku w Görlitz, w oczy rzucił mi się plakat reklamujący lokalny festyn z okazji świniobicia. Na stoiskach również można było spróbować regionalnych wyrobów, w tym interesująco brzmiącej śląskiej kiełbasy z cytryną. Według wypowiedzi paru osób, z którymi wymieniliśmy opinie — produkt udany, przełamujący smak wędliny nutą cytrynową.
Jest rok 1780, a może troszkę wcześniej lub nieco później. Francuski kucharz Jean Pierre Clause przyrządza delikatny pasztet z gęsich wątróbek. Robi to po swojemu. Jego smak podbijają nadworni kucharze cesarza Niemiec Urbain Dubois oraz Émile Bernard. Dodają magiczny składnik: trufle. I tak do dziś w Alzacji odbywa się Festiwal Foie Gras – święto nie tylko kulinarne, ale też wyjątkowe wydarzenie dla pasztetników i zwolenników tradycyjnej kuchni francuskiej, a ta wzorem była i jest dla wielu adeptów szkoły kulinarnej.
Kilka miesięcy temu na stronie Muzeum Śląskiego w Görlitz zobaczyłam fotografię autorstwa Karla Franza Klose, która zainspirowała mnie do przyjrzenia się dokładniej zwyczajowi wypiekania ciast lub chleba nie w domu, lecz w miejscowej piekarni. Moje zaciekawienie rosło z każdym kolejnym przeczytanym w mediach społecznościowych komentarzem w jednej ze śląskich grup. W dyskusji również wzięłam udział, dopytując o różne szczegóły, a gorąca i długa lista wypowiedzi odnosiła się do wspomnień własnych lub rodzinnych mieszkańców dawnego Śląska. Fotografia została wtórnie pokolorowana, więc i skojarzenia wielu osób były barwne.
Panaceum na chłodne jesienne poranki, sycący posiłek po obiedzie, pachnący piernikiem deser albo pożywna kolacja po długim dniu – płatki owsiane i kasza to prawdziwi mistrzowie wszechstronności. Ich elastyczność i nieskończona liczba możliwości zastosowania sprawiają, że są popularne od stuleci.
Winiarstwo na Dolnym Śląsku ma wielowiekową tradycję. Już ponad 800 lat temu między Doliną Bobru a Lasem Nadodrzańskim rozciągały się uprawy winorośli, a Zielona Góra uchodziła za metropolię winiarską. Choć łagodny klimat sprzyjał winiarzom, na przestrzeni wieków region nawiedzały także silne mrozy, okresy suszy i powodzie. Uprawy wyniszczone kataklizmami były jednak odnawiane, nawet jeśli owoce w słabszych rocznikach nadawały się jedynie na ocet.
